Blog > Komentarze do wpisu

Jarek Śmietana Band feat.Bill Neal, 11.05.2012

Jarek Śmietana wystąpił w Poznaniu w ostatni piątek w klubie Blue Note wraz z Billem Neal, Marcinem Lamchem i Adamem Czerwińskim. To ostatnie już tygodnie koncertów tej konfiguracji składu, kiedy to program koncertów składa się w większości ze standardów rockowych i rhythm and bluesowych.

W piątek w Poznaniu byliśmy już po raz drugi świadkami niezwykle elektryzującego występu Jarka Śmietany z Billem Neal. Wcześniej w tym składzie i repertuarze złożonym w większości ze standardów rockowych i rhythm and bluesowych, Artyści pojawili się w Poznaniu podczas koncertu 25.11.2011 (również w klubie Blue Note). Podobnie jak kilka miesięcy temu, tak i 11 maja od samego początku występu, publiczność porwana została charyzmą i energią interpretacji światowych standardów z repertuaru m.in. The Animals, Jamesa Browna, Petera Greena, Donny Hathawaya, Buddy Holly'ego, Jimiego Hendrixa, ale też autorskimi kompozycjami zarówno Jarka Śmietany jak i Billa Neal (m.in. fenomenalny hit: ''I Believe''). Swego rodzaju wytchnieniem podczas koncertu był set złożony z popularnych tematów, m.in. ''Here Comes The Sun'' -The Beatles, zagranych solo przez Śmietanę. Nie był to jedyny motyw beatlesowski; podczas finału usłyszeliśmy bowiem również cytat z: ''Hey Jude''.
Sekcja rytmiczna: Marcin Lamch - Adam Czerwiński, jak zwykle stanęła na wysokości zadania. Mieliśmy też okazję wielokrotnie zasłuchać się w rozbudowane solówki basowe, coraz śmielej poczynającego sobie u boku Śmietany, częstochowskiego basisty -M.Lamcha.
Przy okazji koncertu, Poznaniacy mieli też okazję obejrzeć fragment większej całości składającej się na wystawę plakatów jazzowych z kolekcji leszczyńskiego historyka jazzu -Jerzego Reicha, jaka w całości zaprezentowana została niedawno w Mosinie podczas ''VI Ogólnopolskich Dni Artystycznych z Gitarą''. Podczas przerwy była też okazja usłyszenia krótkiej prelekcji Autora Wystawy.
Przy okazji koncertu była też możliwość nabycia dwudziestu (!) różnych tytułów z przebogatej dyskografii Jarka Śmietany. 
We wrześniu Bill Neal -wokalista i saksofonista, który pojawił się na ostatniej płycie Jarka Śmietany i Wojtka Karolaka: ''I Love The Blues'' wylatuje do swej ojczyzny -Australii. Koncert w Blue Note był więc jedną z ostatnich okazji usłyszenia Billa przed wyjazdem. Podczas ostatniego roku wspólnych koncertów z Billem Neal, wszystkie występy były rejestrowane z myślą o płycie jaka ukazać ma się już wkrótce. Jarek Śmietana podczas pobytu w Poznaniu (spędził w Poznaniu cały weekend) zapewniał mnie iż płyta ukazać ma się już na przełomie maja i czerwca, a więc tuż, tuż... Na płycie znajdzą się utwory z różnych koncertów, z przeważającą częścią nagrań dokonanych we wrocławskim Imparcie, a repertuar będzie to smakowity: m.in. słynny ''The House Of The Rising Sun'' i ''I'm Crying'' z repertuaru legendarnych The Animals, ''Don't Bring Me Down'', przecudny w wykonaniu Jarka: ''Albatross'' (Petera Greena i Fleetwood Mac), oraz kompozycja Billa Neal: ''I Believe'', która ma szansę stać się doprawdy wielkim przebojem. Czekamy z niecierpliwością na płytę!
Jarek Śmietana ponownie wystąpi w Poznaniu 26 sierpnia w ramach Polskiej Akademii Gitary.

Jarek Śmietana Band featuring Bill Neal, 11.05.2012, Poznań -Blue Note
Jarek Śmietana - gitary, wokal
Bill Neal - wokal, saksofon
Marcin Lamch - gitara basowa
Adam Czerwiński - perkusja

__________________________________

PRIVATE COLLECTION

  


 Jarek ŚMIETANA Band: Out Of The Question /CD 2001 (2000), Not Two/
Kairo; El Cerrito; John's Solo; Summertime; Ostinato; Invocation; Do Like Eddie; Witchi Tie To; As Good As Always

Najczęściej we wstępach do różnego rodzaju artykułów, recenzji, relacji czy wywiadów z Jarkiem Śmietaną, padają określenia: ,,najwybitniejszy..., największy..., najlepszy... -polski gitarzysta jazzowy''. Nie mam najmniejszych zastrzeżeń co do tych najczęściej wobec Śmietany używanych epitetów.
Jakże mozolną pracą okazać się może dotarcie do wszystkich płyt, na których pojawia się nazwisko: Śmietana, przekonałem się sam dokonując próby zestawienia pełnej dyskografii Artysty.
''Out Of The Question'' to jedna z mniej znanych płyt Jarka Śmietany, nagrana w oryginalnym, niepowtarzalnym, międzynarodowym składzie ze znanym z wspólnych płyt z Jackiem DeJohnette -amerykańskim saksofonistą Johnem Purcellem i bawarskim mistrzem puzonu -Paulem Zaunerem. Za pianem Fendera zasiadł natomiast 24-letni wówczas Piotr Wyleżoł.
9 nagrań wypełniających krążek pochodzi z koncertu jaki zarejestrowano 2 listopada 2000 w Studio Radio Kraków Małopolska. Oprócz kompozycji Śmietany (bardzo rozbudowanej: ''El Cerrito'', ''As Good As Always'' i zespołowej: ''Invocation''), na płycie znalazło się miejsce na kompozycje m.in. Herbie Hancocka ( 11-minutowa ''Ostinato''), Johna Scofielda (''Do Like Eddie'') oraz na zupełnie innowacyjną aranżacyjnie interpretację słynnego tematu George'a Gershwina: ''Summertime''. Choć temat z ''Porgy And Bess'' Śmietana zarejestrował już kilkakrotnie w róznych składach (m.in. fenomenalna wersja zamieszczona na płycie: ,,Ballads And Other Songs'', 1993, wraz z Wojtkiem Karolakiem, Piotrem Wojtasikiem i Ronnie Burrage, czy wersja z nagranego rok po ''Out Of The Question'' albumu z Karen Edwards: ''Everything Ice'', 2001) i wydawać by się mogło, iż standard ten wykonywany w tak wielu najrozmaitszych interpretacjach największych światowych artystów nie może już zabrzmieć odkrywczo, interpretacja z krakowskiego koncertu okazuje się być wręcz: odkrywcza! 
Mimo iż płyta firmowana jest jako Jarek Śmietana Band; zarówno Gitarzysta jak i John Purcell robią wrażenie równoprawnych leaderów projektu, a nawet ustępujących sobie niejednokrotnie głównego miejsca na scenie (jak choćby podczas solowego popisu Purcella: ''John's Solo'').
To dość nietypowa płyta w dorobku Jarka Śmietany, będąca doskonałym przykładem wszechstronności Gitarzysty.
Uwagę zwraca też niezwykle interesująca szata graficzna wydawnictwa, ilustrowana egzotycznymi fotografiami Marcina Kydryńskiego. 
skład:
Jarek Śmietana - gitary
John Purcell - saksofon
Paul Zauner - puzon, wokal
Piotr Wyleżoł - fortepian
Adam Kowalewski - kontrabas
Adam Czerwiński - perkusja
Thomas Celis Sanchez - instr.perkusyjne

Oto dwie płyty wydane przez kultową nowojorską wytwórnię Mutable mająca w swej ''stajni'' również takich artystów jak: Fred Ho, JD Parran, Robert Dick i Thomas Buckner.


 REVOLUTIONARY ENSEMBLE: Beyond The Boundary Of Time /CD 2008 (2005), Mutable/
Configuration; Usami; Le- Si - Jer; Improvisation I; Improvisation II

Revolutionary Ensemble to najpopularniejsza spośród formacji założonych przez legendarnego skrzypka Leroya Jenkinsa -jedną z czołowych postaci chicagowskiego AACM. Jenkins znany jest w świecie jazzu również dzięki współpracy m.in. z: Anthony Braxtonem, Alice Coltrane, Paulem Motianem (płyta nagrana dla ECM: ''Conception Vessel'', 1973), Archie Sheppem (trzy wspólne albumy) i Henry Threadgillem. Skrzypek zmarł w roku 2007 w wieku 75 lat, a niniejszy album stanowi domumentację jednego z ostatnich jego występów.
Do formacji Revolutionary Ensemble, założonej w 1972 roku, Jenkins pozyskał dwóch nowojorskich muzyków.
Sirone (właść. Norris Jones) to basista doskonale znany w świecie rhythm'n'bluesa już w latach 50-tych i 60-tych grający w  formacjach m.in. Sama Cooke, Smokeya Robinsona i Gato Barbieriego, a w okresie 1974 - 1993 stały współpracownik Cecila Taylora, z którym nagrał tak znakomite albumy jak: ''Cecil Taylor Unit'' (1978) czy: ''Always a Pleasure'' (1993). Zmarł w roku 2009 do samego końca nagrywając i koncertując.
Najmłodszym w składzie Revolutionary Ensemble, a zarazem ostatnim żyjącym (2012) członkiem tria jest perkusista i pianista Jerome Cooper, przed laty studiujący w Amerykańskim Konserwatorium wspólnie z Ornette Colemanem. Przez lata działalności poza własnymi formacjami i projektami, dał się poznać jako dosonały muzyk towarzyszący takim sławom jak: Rahsaan Roland Kirk , Steve Lacy, Sam Rivers, Cecil Taylor czy Anthony Braxton. Przez pewien okres zasilał też skład legendarnej formacji Art Ensemble Of Chicago. Wydał kilka solowych płyt pod własnym nazwiskiem, a od 2001 roku związał się z wytwórnią płytową Mutable, dla której w 2010 roku nagrał entuzjastycznie przyjęty album: ''A Magical Approach''. Jest mistrzem i innowatorem brzmień egzotycznych instrumentów takich jak: chiramia i balafon.
Płytę ''Beyond The Boundary'' wypełniają trzy kompozycje każdego z członków tria: kontrabasisty Sirone (''Configuration''), L.Jenkinsa (''Usami'') oraz perkusisty i balafonisty składu: Jerome Coopera (''Le - Si - Jer'') a także ponad 20 minut czystych improwizacji. Całość zarejestrowana została podczas festiwalu Warsaw Summer Jazz Days 25 maja 2005, a wydana w roku 2008 przez nowojorską wytwórnię Mutable w hołdzie zmarłemu w 2007 Jenkinsowi.
Muzyka wypełniająca krążek to popis niezwykle energetycznego free-jazzu, pełna wyrafinowania i szlachetności
Otwierająca całość kompozycja Sirone: ''Configuration'' oparta jest na wysublimowanych dźwiękach kontrabasu z wtórującymi mu dźwiękami skrzypiec i dyskretnie tworzonym podkładem rytmicznym.
Najbardziej rozbudowanym tematem programu jest dziewiętnastominutowy: ''Le - Si - Jer'', podczas którego Jerome Cooper przesiada się zza zestawu perkusyjnego, przed klawiaturę Yamahy. Niepokojący, mroczny klimat utworu potęgują ''szarpane'' impresje basu i niepokojące linie skrzypiec oraz dźwięki instrumentu zwanego chiramia, którego J.Cooper jest mistrzem.
Chiramia to instrument dęty wykonany z trzciny meksykańskiej, który perkusista odkrył podczas jednej ze swych licznych podróży po Meksyku i traktuje go niczym swój własny syntezator głosu. Niezwykły popis kunsztu i wiruozerii Coopera na tych właśnie instrumentach znajdziemy na jego solowym albumie wydanym dwa lata później (''A Magical Approach'', 2010).
Dwuczęściowe improwizacje wypełniające ostatnie 20 minut płyty budują doskonałą dramaturgię, pełną jednocześnie ciepła i nieprzewidywalności rozwoju melodyki.
W czwartej minucie drugiej części pojawia się niespodziewanie regularny rytm perkusyjny, wokół którego ''pląsać'' zaczyna kontrabas a impresje Jenkinsa ''osaczają'' nas i zaskakują witalnością i energią.
Muzyka pełna kolorów i odcieni osadzona w nurcie free jazzu, a jednocześnie bardzo komunikatywna dzięki rozległym rozwiązaniom brzmieniowym i klarownym fakturom. 
skład:
Leroy Jenkins - skrzypce
Sirone - kontrabas
Jerome Cooper - instr. perkusyjne i klawiszowe

 Connie Crothers + Michael Bisio: Session At 475 Kent /CD 2009, Mutable/
Improvisation #4; Improvuisation #5; Improvisation #7; Resonances

Urodzona w Kalifornii pianistka jazzowa Connie Crothers jest cenionym muzykiem i kompozytorem, znanym choćby z współpracy z Maxem Roachem (płyta ''Swish'', 1980) oraz jako prezes ''Lennie Tristano Jazz Foundation'' utworzonej w hołdzie zmarłemu w 1978 roku, legendarnemu Lennie Tristano, który był jej nauczycielem po ukończeniu przez Crothers Uniwersytetu w Berkeley.
Michael Bisio jest z kolei jednym z najbardziej cenionych kontrabasistów na współczesnej scenie jazzowej, oraz wziętym kompozytorem zwanym przez krytyków ''ostoją jazzowej sceny i edukacji muzycznej w Seattle''. Przez wiele lat współpracował z takimi artystami amerykańskiej sceny jak: Joe McPhee (9 wspólnych albumów z lat 1996-2009), Charles Gayle, Marilyn Crispell, Stuart Dempster, Joseph Jarman, Andrew Cyrille i wieloma innymi. Ma na swym koncie kilkadziesiąt płyt wydanych dla tak znamienitych wytwórnii jak: Konnex czy Not Two Records.
Obie indywidualności muzyki improwizowanej spotkały się 31 maja 2009 roku w studio Connie Crothers mieszczącym się w słynnym brooklyńskim gmachu przy 475 Kent Avenue, a wybrane fragmenty sesji wypełniły niniejszą płytę. Większość materialu powstała na zasadzie swobodnych improwizacji tworzonych przy użyciu kontrabasu i fortepianu. Nie jest to muzyka łatwa w odbiorze; częstokroć mamy do czynienia z zawiłymi partiami melodycznymi budowanymi przez agresywne dźwięki klawiszy i kontrabas, na którym M.Bisio wygrywa swe partie, raz szarpiąc struny, innym razem grając smyczkiem.
Najdłuższym trackiem na dysku jest ponad dwudziestominutowa, jedyna kompozycja obojga artystów napisana przed przystąpieniem do nagrań. Jednak i to czteroczęściowe, monumentalne dzieło nasycone jest dźwiękami tworzonymi pod wpływem danej chwili i fantazją improwizacyjną instrumentalistów.
Duety fortepianowo - kontrabasowe coraz częściej w ciągu ostatnich lat wywołują pozytywne emocje w świecie muzyki jazzowej. Wybitną płytą nagraną przy zastosowaniu identycznej instrumentacji jest choćby album: ''Lumiere'' (2012) duetu Opalińska - Whates. W tym jednak przypadku mamy do czynienia z zgoła inną estetyką struktury całości.
skład:
Connie Crothers - fortepian
Michael Bisio - kontrabas

zdjęcia i skany: R.R.

wtorek, 15 maja 2012, longplay_2010

Polecane wpisy

NOWY ADRES

Od 1 marca wszystkie nowe wpisy
publikowane są pod adresem:

longplay1.blogspot.com