Blog > Komentarze do wpisu

Babel Label - nowości płytowe z Londynu

Kolejne nowe płyty w katalogu kultowej londyńskiej wytwórni

prowadzonej od 1994 roku przez Olivera Weindlinga.

 

 PREMIERA 27 MAJA 2013

LACUNA: Talk On The Step /CD 2012 (2011), Babel Label/
Mariposa; Talk On The Step; Wowge; Digame; A Bit Of Light; Nights Of Sober Solitude; Shortcomings; Missing

Znany z wyśmienitego albumu ''Indigo Kid'' (2012) nagranego wraz z zwanym ''tytanem brytyjskiego saksofonu'' Iainem Ballamy, gitarzysta i kompozytor Dan Messore uderza po raz kolejny. Tym razem do współpracy zaprosił kolejnego giganta jazzowej sceny -trębacza Steve'a Watermana, znanego m.in. z współpracy z Carlą Bley, Andy Sheppardem i Victorem Mendozą oraz dwóch albumów nagranych dla ECM (''Big Band Theory'', ''Carla Bley Goes To Church''), a także saksofonistę Lee Goodalla i wyjątkową sekcję rytmiczną: Aidan Thorne (kontrabas) i Ollie Howell (perkusja).
Dan Messore ukończył Royal College w Cardiff, a swoją muzyczną edukację zdobywał przy takich artystach jak: Paul Gardiner, John Parricelli, Huw Warren czy Dave Cliff. Poza działalnością pod szyldem Indigo Kid i Lacuna, gitarzysta gra w trio wraz z basistą Aidanem Thorne i perkusistą Markiem O'Connor. Ma za sobą również współpracę z takimi muzykami jak m.in.: Geoff Simkins, Kevin Figes czy Trish Clowes.
Płytę ''Talk On The Step'' wydaną dwa lata po zarejestrowaniu zamieszczonego na niej pogramu wypełnia osiem autorskich kompozycji gitarzysty, pełnych przepięknej melodyki osadzonej na gruncie jazzowego mainstreamu. Kompozycje w dużej części podporządkowane są partiom fletu doskonale kreującego wyjątkowy nastrój Lee Goodalla, oraz wyjątkowym partiom doskonałego trębacza Steve'a Watermana. Gitara leadera stanowiąca wyśmienity szlak dźwiękowy, którym podążają trąbka, flugelhorn, flet i saksofon altowy, także doskonale improwizuje w solowych partiach wielu utworów. Jednak niewątpliwa pokora i ukłon Dana Messore w stronę mistrzów sprawia, iż główne klimaty na tym doskonałym albumie ''produkują'' właśnie Waterman i Goodall. To jest płyta Dana Messore; on ją skomponował, zaaranżował i wraz z Lee Goodallem wyprodukował całość w Oakfield Studios. Jednak nasuwa się jednoznaczne stwierdzenie, iż ten młody, doskonale wykształcony muzycznie artysta jawi nam się na ''Talk On The Step'' przede wszystkim jako perfekcyjny band leader i kompozytor, a dopiero później jako wirtuoz gitary.
Nie znaczy to bynajmniej, iż jego gitary na albumie jest mało. Świetne solowe partie gitary klasycznej słyszymy już w otwierającym płytę pięknym temacie ''Mariposa'', jednak główna partia melodyczna w tej ujmującej klimatem ''perełce muzycznej'' należy do zjawiskowych partii fletu, z delikatnymi ''wtrąceniami'' grającego z zastosowaniem stylowego tłumika Watermana.
Flet Lee Goodalla dominuje także podczas takich utworów jak tytułowy ''Talk On The Step'', robiący wrażenie beztroskiej muzycznej fiesty czy rozimprowizowany temat ''Digame'' ozdobiony świetnymi impresjami perkusji Ollie Howella.
W ramach tradycyjnego mainstreamu osadzony jest ''Wowge'' z pięknymi partiami chorusowymi świetnego tandemu dętego i cudną solówką gitary klasycznej Messore'a w połowie utworu.
Prawdziwą ''perłą w koronie'' jest jednak na tej płycie rewelacyjny 8-minutowy temat ''A Bit Of Light''. Cudowna, impresyjna melodyka, perfekcyjne partie fletu i trąbki (Waterman przypomina tu chwilami Chucka Mangione), piękna gitara Messore'a... Cudeńko!
skład:
Dan Messore - gitara
Steve Waterman - trąbka, flugelhorn
Lee Goodall - flet, saksofon
Aidan Thorne - kontrabas
Ollie Howell - perkusja

***

 NOWOŚĆ !

VOLE: The Hillside Mechanisms /CD 2012, Babel Label/
No Knees; Rampicanti; Slow Burn; Voiced Unvoiced; Improctober; Tim's Frosties; At Times Their Skins Peel Off; Before

Trio powstało w wyniku znalezienia muzycznego ''wspólnego mianownika'' przez trójkę wyjątkowych artystów brytyjskiej sceny muzyki improwizowanej podczas serii nieformalnych jam sessions organizowanych w Londynie. Tych trzech panów to: znany z współpracy m.in. z Peterem Brotzmanem i Evanem Parkerem trębacz -Roland Ramanan, wywodzący się ze środowiska elektronicznej muzyki hardcore i punk, włoski gitarzysta od 2007 roku osiadły w Londynie - Roberto Sassi i znany z współpracy choćby z Markiem Hanslipem (album ''Dosados'', 2011), Alexandrem Hawkinsem (''All There, Ever Out'', 2011) czy Olie Brice i Ingrid Laubrock (projekt ''Catatumbo'', 2010) hiszpański perkusista -Javier Carmona.
Nagrań dokonano w legendarnych studiach House of Strange Asha Gardnera, zajmujących około 1100 metrów kwadratowych piwnic wiktoriańskiej budowli w East London (ciekawostka: w budynku powyżej znajduje się wytwórnia herbatników dla psów).
Vole to rodzaj muzycznej kreacji, będącej wypadkową wyobraźni każdego z instrumentalistów, a zarazem niecodziennym połączeniem konwencji wolnych improwizacji z estetyką i strukturą właściwą muzyce rockowej.
Śmiałe partie nieustannie zacierającego granice między kompozycją a improwizacją, oraz możliwości trąbki Rolanda Ramanana przeciwstawione są  agresywności niejednokrotnie przesterowanej gitary elektrycznej Roberto Sassiego. Strukturę scala rytmika perkusji Javiera Carmony, który (warto to dostrzec) nie jest wspierany w tym składzie innym rytmicznym instrumentem.
Żywiołowe, rozimprowizowane utwory sąsiadują w programie płyty z nutami spokojniejszymi, oscylującymi wokół specyfiki muzyki medytacyjnej, czy wręcz stylu ambient. Przykładem tego niech będą kompozycje ''Voiced Unvoiced'' i ''Improctober''.
Rockowe riffy gitary są z kolei niejednokrotnie pretekstem do rozpoczęcia luźnych improwizacji całego tria, podsycanych niemalże wyczuwalną agresją gitary Sassiego.
Od czasu dokonania tych nagrań (październik 2009 i marzec 2010), aż do momentu ich publikacji na płycie (kwiecień 2013), skład Vole ''e-vole-uował'' do kwartetu uzupełnionego o fortepian Alexandra Hawkinsa (Javiera Carmonę zastąpił natomiast Tom Greenhalgh). Po pierwotnym, trzyosobowym składzie pozostały na szczęście doskonałe rejestracje, które opublikowała w kwietniu 2013 roku wytwórnia Babel.
skład:
Roland Ramanan - trąbka
Roberto Sassi - gitara, elektronika
Javier Carmona - perkusja

CZYTAJ RÓWNIEŻ: LongPlay newsletter

***

 NOWOŚĆ !

Musson / Noble / Sanders: Tatterdemalion /CD 2012, Babel Label/
May Be A Silken Thread; Wheel; The Blue Man; Oh My Road; Spinning; The Blanket Feels Woolen; You Wear Your Clothes And Move 

Kolejna płyta w katalogu londyńskiej wytwórni Babel Label prowadzonej od 1994 roku przez Olivera Weindlinga to zestaw siedmiu w pełni improwizowanych tematów, nagranych w Cowshed Studio przez troje instrumentalistów, jacy stanowią dziś niezwykle mocne atuty londyńskiej jazzowej sceny awangardowej. Na stałe współpracująca w duecie z Julie Kjaer saksofonistka Rachel Musson, znany z współpracy z piosenkarką Christine Tobin i albumu ''Brubeck'' pianista Liam Noble oraz perkusista Mark Sanders.
Tytuł płyty a zarazem projektu tworzonego przez tych troje muzyków ''Tatterdemalion'' przetłumaczyć możemy jako: golec, obdarty z odzienia. taka jest też muzyka zawarta na albumie -wolna od jakichkolwiek upiększeń aranżacyjnych, całkiem naga i ukazująca swe pozbawione odzienia oblicze. Muzyka to wyjątkowo agresywna i nieposkromiona -od pierwszych dźwięków otwierającego album utworu ''May Be A Silken Thread'' zostajemy gwałtem niemal wciągnięci w pełne zawirowań melodycznych improwizacje, bez jakiegokolwiek wprowadzenia czy przygotowania.
Ukojenie przynosi dopiero trzeci motyw (ponad dziesięciominutowy ''The Blue Man''), podczas którego w pierwszej części lekko i ulotnie niemal pogrywa (przypominająca chwilami Ingrid Laubrock) -Rachel Musson. Lekko i impresyjnie ''przeszkadza'' jej przy perkusji Mark Sanders, a Liam Noble kreuje niepokojące dźwięki elektroniczne.
''Tatterdemalion'' nie jest łatwym w odbiorze albumem, lecz niewątpliwie wysłuchanie płyty to prawdziwa frajda dla miłośników współczesnego free jazu i awangardy. Płyta ukazała się 22 marca 2013.
skład:
Rachel Musson - saksofony
Liam Noble - instr.klawiszowe
Mark Sanders - perkusja

***

 NOWOŚĆ !

EYES OF A BLUE DOG: Rise /CD 2012, Babel Label/
Mai; Rise; Marble Faces; Reject The Rhapsody; Nothing Dies With You; Little Piece of Everything; Deliverance; Knee; Falling

Trębacz, gitarzysta i kompozytor Rory Simmons w ostatnich latach przykuwa uwagę krytyków i słuchaczy poprzez własną oryginalną wizję łączenia jazzu z brzmieniem elektronicznym właściwym stylistyce new age. Najnowszym projektem w jaki zaangażowany jest brytyjski muzyk powstał we współpracy z norweskimi artystami: wokalistką i autorem tekstów Elisabeth Nygard-Pearson oraz perkusistą i producentem Terje Evensenem. Trio Eyes Of A Blue Dog (swą nazwę zaczerpnęło z powieści Gabriela Garcii Marqueza) prezentuje na albumie ''Rise'' zaskakującą mieszankę jazzu, ambientu, rocka i awangardy
Instrumentalnym intro seansu z muzyką wypełniającą ''Rise'' jest wciągający temat kreowany przez elektroniczne efekty i dźwięki trąbki Rory'ego Simmonsa ''Mai''. Intrygujący temat stanowi zaledwie wstęp do całej opowieści Eyes Of A Blue Dog.
Podczas ''Marble Faces'' zapętlona gitara Rory'ego Simmonsa kreuje w tle dźwięki mogące wywoływać skojarzenia z dokonaniami Roberta Frippa z lat 90-tych, natomiast trąbka skutecznie przykuwa uwagę improwizowanymi, eterycznymi motywami osadzonymi ściśle w ramach tradycji jazzowej spod znaku ostatnich lat Davisa. Wszystko to ''obramowane'' jest kreowanym elektronicznie podkładem elektronicznym Terje Evensena.
Trochę mnie przekonują mnie utwory z wokalem (''Rise'', ''Reject The Rhapsody'', ''Deliverance''), gdyż chwilami oscylują bardziej wokół klimatów kojarzących się z czymś w rodzaju dokonań Bjork przy akompaniamencie Briana Eno (np. ''Nothing Dies With You''), a więc zdecydowanie daleko od świata jazzowej muzyki improwizowanej.
Bardzo transowy ''Little Piece of Everything'' osacza gęsty nurt perkusji Evensena i syntezatorowe pętle dźwiękowe tworząc szkielet utworu ozdobionego impresjami doskonale brzmiącej trąbki.
Podobnie, lecz bardziej rytmicznie brzmi ''Knee''.
Całość natomiast kończy budowany głębokimi uderzeniami elektronicznej perkusji ''Falling'' z chłodnym choć natchnionym wokalem o niemal przebojowym rockowym przekazie.
Wirujące pętle syntezatorów, improwizująca trąbka, transowa perkusja i dysponujaca intrygującym głosem Elisabeth Nygard-Pearson. Jazz, electro-pop, post-rock, surowa elektronika i awangarda. Trochę dużo tych definicji jak na jeden album, a jednak wszystko to znajdziemy na płytowym debiucie tria o intrygującej nazwie Eyes Of A Blue Dog.
Premiera płyty: 6 maja 2013.
skład:
Rory Simmons - trąbka, gitara, elektronika
Terje Evensen - perkusja, elektronika
Elisabeth Nygard-Pearson - wokal

CZYTAJ RÓWNIEŻ: LongPlay newsletter

***

 NOWOŚĆ !

HUMAN: Being Human /CD 2013, Babel Label/
Frozen Goat; Being Human; Little Particles; I Am A Planet; Cartagena; Vinilla Life

Human to kwartet założony i prowadzony przez perkusistę i kompozytora Stephena Davisa. W składzie formacji znaleźli się też: skrzypek Dylan Bates, trębacz Alex Bonney i znany z wielu własnych projektów (jak np. Alexander Hawkins Ensemble i wyśmienitej płyty ''All There, Ever Out'', 2011, czy tria Decoy), wyjątkowy pianista młodego pokolenia na brytyjskiej scenie jazzowej Alexander Hawkins, będący również jednym z najbardziej błyskotliwych wirtuozów organów Hammonda ostatniej dekady.
Pierwszą płytę nagraną pod nazwą Human wypełniają cztery kompozycje Stephena Davisa, oraz dwa pięciominutowe fragmenty będące zapisem niczym nieskrępowanych zespołowych improwizacji.
Udział w projekcie Dylana Batesa, znanego wcześniej m.in. z formacji Billy Jenkins Collective, owocuje na ''Being Human'' wieloma wspaniale brzmiącymi partiami solowymi, które niejednokrotnie (jak np. podczas rozpoczynającego płytę tematu ''Frozen Goat'') tworzą wraz z trąbką Alexa Bonneya niezwykły melodyczny dwugłos.
Alex Bonney świetnie sprawdza się w konwencji improwizacyjnej z jaką mamy do czynienia podczas utworu tytułowego, oraz ''I Am A Planet'', gdzie z wielką, niczym nie ograniczoną swobodą odważnie kreuje partie z rozszalałym fortepianem Hawkinsa i potężnie brzmiącymi bębnami Davisa.
Alexander Hawkins w swej grze niejednokrotnie odwołuje się do wielkich mistrzów jakimi na zawsze pozostaną Thelonious Monk, Art Tatum i Anthony Braxton oraz stylistyki free jazzowej łączonej z elementami bebopu. Na płycie Kwartetu Stephena Davisa ukazuje nam jednak swe pełne żywiołowości i fantazji twórczej oblicze improwizacyjne.
Mimo, iż typowo improwizowanymi utworami są na ''Being Human'' dwa utwory podpisane kompozycyjnie przez cały zespół, wiele miejsca i przestrzeni dla indywidualnych kreacji dźwiękowych znalazł każdy z instrumentalistów także w pozostałych utworach. Przykładem tego jest choćby utwór ''A Little Particles'', gdzie zarówno grający z tłumikiem Bonney jak i snujący senne impresje Bates kreują rozbudowane solowe partie.
Mimo iż płyta trwa niespełna 35 minut, a długość każdego z utworów nie przekracza 6 minut, pierwszy album kwartetu Human aż kipi od ogromu improwizacji.
Uwagę przykuwa bardzo ciekawa okładka płyty, na której umieszczono zdjęcia wykonane przez leadera Human -Stephena Davisa.
skład:
Alex Bonney - trąbka
Dylan Bates - skrzypce
Alexander Hawkins - fortepian
Stephen Davis - perkusja

***

 PREMIERA 13 MAJA 2013

ACV: Busk /CD 2013, Babel Label/
Nutmeg State; Degree Absolute; She Said It Ugly; Second Season; Giant Mice; Never Ever; What's For Breakfast?; Dust Red

ACV to formacja założona i prowadzona od 2009 roku przez brytyjskiego kontrabasistę Andy'ego Championa (znanego z współpracy m.in. z Andy Sheppardem), w której składzie znaleźli się doskonali instrumentaliści: szkocki saksofonista Graeme Wilson, współpracownik Tima Garlanda i Juliana Siegela -pianista Paul Edis, gitarzysta z Belfastu Mark Williams i perkusista Adrian Tilbrook.
Nazwę formacji rozszyfrować można jako Andy Champion's Vision, co już tytularnie wskazuje na fakt, iż kwintet jest realizacją muzycznych wizji kontrabasisty. Nie dziwi więc fakt, iż siedem z ośmiu kompozycji jakie wypełniają album ''Busk'' zostało przygotowanych właśnie przez niego, a jak się okazuje po przesłuchaniu płyty, w dziedzinie kompozycji i aranżacji jest Champion doprawdy championem.
Utwory wypełniające drugi (po ''Fail'', 2011) album ACV przesiąknięte są poza jazzem i wolnymi improwizacjami, również duchem progresywnego rocka i muzyki eksperymentalnej, co tworzy wyjątkową, wciągającą słuchacza miksturę, zarówno w trakcie pełnych dynamiki utworów, jak i modalnych, delikatnych ballad. Mimo faktu, iż ACV to projekt w którym zdawać by się mogło pozostali instrumentaliści podporządkowani są leaderowi, na płycie znalazło się mnóstwo przestrzeni do zagospodarowania przez wyśmienite improwizowane partie zarówno wyśmienitego saksofonisty Graeme Wilsona popisującego się grą na instrumencie tenorowym jak i barytonowym, jak i doskonałego wirtuoza gitary Marka Williamsa, klawiszowca Paula Edisa i perkusistę Adriana Tilbrocka.
Podczas jedynej w zestawie kompozycji Graeme Wilsona ''She Said It Ugly'' zachwycają przewodnie partie saksofonu, ale także piękne impresje fortepianu Paula Edisa.
Niejednokrotnie estetyka progresywnego rockowego grania dominuje w warstwie aranżacyjnej bądź co bądź jazzowych utworów. Tak jest np. w teksturze podkładu ''Second Season'' ''malowanej'' pastelowymi dźwiękami elektrycznej gitary Marka Williamsa, która okazuje się być wyśmienitym tłem dla balladowej konwencji melodycznej saksofonu tenorowego Wilsona.
Rockowa gitara ''wycina'' wspaniałe solo także podczas pięknej ballady ''Never Ever'', gdzie przy wtórze pięknych dźwięków fortepianu i grającego na kontrabasie smyczkiem championa Championa, piękną partię tenorową wygrywa niezastąpiony Wilson.
''What's For Breakfast?'' brzmi bardzo agresywnie i czupurnie, nawiązując do tonalnej stylistyki rytmicznej znanej choćby z płyt King Crimson z lat 90-tych. Saksofon barytonowy potęguje tu nastrój niepokoju i konsternacji.
Wyśmienity album.
skład:
Graeme Wilson - saksofony
Mark Williams - gitara
Paul Edis - instr. klawiszowe
Andy Champion - kontrabas
Adrian Tilbrook - perkusja

*** 

opisy innych płyt wytwórni Babel Label:

       

________________________________________________________

 tekst i skany: R.R.

piątek, 10 maja 2013, longplay_2010
longplay.blog@gazeta.pl

Polecane wpisy

  • 30/30, 21.04-21.05.2017

    * 30 / 30 Już po raz trzeci odbył się konkurs na najlepszą okładkę płytową roku: "30/30". Finałowi konkursu towarzyszył uroczysty wernisaż wystawy okładek w Gal

  • Premiery płytowe: kwiecień 2017 (3)

    * Reach Gdy młodego, ledwie 18-letniego pianistę Christiana Sandsa w jednym z programów radiowych prezentujących nadzieje amerykańskiego jazzu usłyszał Christi

  • Przegląd płytowy (2017/5): muzyka klasyczna

    * Double Concertos Koncerty Felixa Mendelssohna i Ernesta Chaussona na skrzypce, fortepian i zespół smyczkowy wypełniają wydany przez wytwórnię Acte Prealable

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

PREMIERA TYGODNIA

Richie BEIRACH & Gregor HUEBNER

Live at Birdland New York

PREMIERA 28 KWIETNIA 2017

______________________________________

P A T R O N A T Y:

______________________________________

AKTUALNE PUBLIKACJE:

______________________________________

R E K O M E N D A C J E :

Sean JONES
Live From Jazz At The Bistro
(premiera 26 maja 2017)

Billy JONES
3's A Crowd
(2017)

Wojtek SZCZEPANIK
Instinct

ELEC-TRI-CITY
Depth Of Focus
(2017)

Tim STEVENS
Media Vita
(2016)

______________________________________

WYTWÓRNIE PŁYTOWE

_________________________________